Ο Φακός της Επικαιρότητος

Ένα γεγονός, ἕνα ὁποιοδήποτε γεγονός, δὲν εἶναι ξεκάρφωτο. Έχει τὴν γενεσιουργό του αἰτία. Καὶ τὸ χρέος κάθε ὑπευθύνου ἀνθρώπου εἶναι, ὄχι μονάχα νὰ βλέπη όρθά, ἀλλὰ καὶ νὰ κρίνη ἀντικειμενικά. Το πρᾶγμα δὲν εἶναι οὔτε εὔκολο οὔτε αὐτονόητο. Ὁ πειρασμὸς τῆς ἐπιφανειακῆς, τῆς ἐπιδερμικῆς, τῆς πρόχειρης καὶ κοντόθωρης ἀντιμετωπίσεως καιροφυλακτεῖ σὲ κάθε μας βῆμα. Ο κίνδυνος τῆς παραλλαγῆς, τῆς διαστροφῆς, τῆς παρα-μορφωτικῆς θεωρήσεως μᾶς πολιορκεῖ ἀπὸ παντοῦ. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν σύγχυσι καὶ τὸ ἰδεολογικό χάος χρειά ζεται ἕνα δυνατὸ ὁδηγητικὸ φῶς. Τὸ φῶς ποὺ θὰ μᾶς ἀπαλλάξη ἀπὸ τὴν ψυχρή, ἀδιάφορη καὶ «ἀφ᾽ ὑψηλοῦ» θεώρησι καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήση στὴν «ἀπὸ περιωπῆς» καὶ ἀντικειμενική ἀντιμετώπισι. Νὰ προχωρήσουμε ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια στὸ βάθος. Νὰ δοῦμε πίσω ἀπὸ τὰ γεγονότα τὶς ἀφορμές, ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τὶς αἰτίες, ἀπὸ τοὺς καρποὺς τὴν ρίζα, ἀπὸ τὴν «κατ᾿ ὄψιν» τὴν «δικαίαν κρίσιν». Νὰ ατενίσουμε δηλαδὴ τὰ γεγονότα καὶ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ πρῖσμα τῆς αἰωνιότητος. Μὲ τὸ φῶς Ἐκείνου, ποὺ διεκήρυξε: «Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου». «Εγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ιωάν. η΄ 12, ιδ΄ 6).