Εύοσμα Άνθη από τον Πάντερπνο Αγρό του Αββά Ισαάκ του Σύρου

Η προσευχή του μνησίκακου μοιάζει με το σπόρο που έπεσε στην πέτρα. Ο ανελεήμων μοναχός μοιάζει με το άκαρπο δέντρο. Ο έλεγχος που γίνεται από φθόνο, είναι σαν το φαρμακερό βέλος. Ο έπαινος του δόλιου ανθρώπου είναι κρυμμένη παγίδα. Η αμοιβή δε δίνεται στον άνθρωπο επειδή εργάζεται την αρετή, αλλά για την ταπείνωσή του… Η αρετή είναι μητέρα της λύπης, από τη λύπη γεννιέται η ταπείνωση και στην ταπείνωση παρέχεται η χάρη. Η αμοιβή δε δίνεται ούτε για την αρετή ούτε για τον κόπο της αρετής, αλλά για την ταπείνωση. Αν λείψει η ταπείνωση, όλα τ’ άλλα είναι μάταια… Με το που βγαίνει από το στόμα του ταπεινού η προσευχή, εισχωρεί αμέσως στ’ αυτιά του Κυρίου… Ο Θεός αγαπά τη σύναξη των ταπεινών, όπως τη σύναξη των Σεραφείμ… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)